บทที่ 50 รักระยะไกล [ตองนวล]

“ยุงฉิยากลับมาแย้ว ยุงฉิยาย้องไห้แงๆ ไหม” เวลากระโดดตัวลอยเข้าสู่อ้อมแขนของคนเป็นลุงที่ไม่ได้เจอกันเกือบหนึ่งเดือน ความเป็นเด็กทำให้คิดไปว่าลุงศิราต้องร้องไห้ตอนที่จากป้าจอมมา

“ลุงโตแล้ว ไม่ร้องไห้เป็นเด็กแล้วครับ” ศิราหอมแก้นนุ่มนิ่มของหลานสาว

“ยุงฉิยาว่าเวยา”

“ลุงยังไม่ได้ว่าอะไรเวลาเลยนะ” ศิราแปล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ